Dla pracownikow
Historia Obserwatorium Astronomicznego w Poznaniu ma swój prapoczątek w 1906 roku, jeszcze w okresie zaborów, kiedy to rektor ówczesnej Königliche Akademie zu Posen (pruskiej Akademii Królewskiej) zaproponował zorganizowanie w Poznaniu Obserwatorium i z prośbą o pomoc w realizacji tego zadania zwrócił się do znanego już wówczas polskiego astronoma zatrudnionego w obserwatorium Hamburg-Bergedorf, dra Kazimierza Graffa. Graff odmówił wówczas wykonania tego zadania, zgodził się jednak na pomoc w zakupach sprzętu niezbędnego do wyposażenia przyszłego obserwatorium (m.in. refraktora o średnicy 9,5 cm). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości sprzęt ten został w 1919 roku przekazany kierownikowi nowo utworzonego Zakładu Fizyki Uniwersytetu Poznańskiego, Alfredowi Denizotowi.
Siedziba Obserwatorium
Po powołaniu do życia Uniwersytetu Poznańskiego w 1919 roku jego ówczesny rektor, Heliodor Święcicki, ponownie zwrócił się do dra Graffa z prośbą o pomoc w zorganizowaniu uniwersyteckiego obserwatorium astronomicznego i zaproponował mu objęcie stanowiska kierownika. Tym razem Graff przyjął propozycję i aktywnie zaangażował się w organizację placówki, m. in. poprzez zakupy rozmaitych instrumentów obserwacyjnych oraz książek. Na główną siedzibę Obserwatorium wybrał zbudowaną ok. roku 1880 przez rodzinę Palaczów tzw. „Willę Górczyn” przy ówczesnej ulicy Palacza 63 (obecnie Słoneczna 36). Budynek ten od 1902 roku pozostawał w rękach pruskiej Komisji Kolonizacyjnej, po 1918 roku przeszedł na własność polskiego Urzędu Osadniczego, od którego zakupił go (na cele społeczne) proboszcz parafii łazarskiej, ksiądz Maliński. Na prośbę rektora Heliodora Święcickiego zrzekł on się prawa pierwokupu budynku na rzecz nowo powstałego Uniwersytetu. Ostatecznie budynek został zakupiony przez UP w 1920 roku.
Kazimierz Graff sugerował też zbudowanie podmiejskiej stacji obserwacyjnej (ok. 30 km od Poznania, w okolicy Puszczykowa/Mosiny), jednak do realizacji tych planów nigdy nie doszło ze względu na pogarszającą się kondycję finansową Uniwersytetu.
Wybuch wojny polsko-sowieckiej w 1920 roku w znacznym stopniu pokrzyżował plany szybkiego uruchomienia obserwatorium. Pogarszająca się sytuacja finansowa uczelni (i wiążąca się z nią niemożność zapewnienia odpowiedniego wynagrodzenia), a także ulgi w prowadzeniu dydaktyki zaproponowane Graffowi przez uniwersytet w Hamburgu ostatecznie skłoniły go do rezygnacji z objęcia funkcji kierownika Obserwatorium Poznańskiego. Mimo to przez wiele kolejnych lat aktywnie pomagał on w tworzeniu i prowadzeniu Obserwatorium swojemu następcy.